..8 μέρες πριν..

by Katerina
in νέα // άρθρα
Hits: 3119

Η μαθήτρια της Γ' Λυκείου, Άννα Τριανταφύλλη, λίγες μέρες πριν την έναρξη των πανελλαδικών εξετάσεων, μοιράζεται μαζί μας στιγμές από την φετινή χρονιά σε ένα κείμενο εξαιρετικά αφιερωμένο.

 .. 8 μέρες πριν..

Αν κάποιος με ρωτήσει ποια ήταν η πιο δύσκολη χρονιά μέχρι τώρα, δεν ξέρω αν θα πω την φετινή. Ήταν κουραστική, έντονη, γεμάτη, πιεστική, δύσκολη όμως δεν ξέρω αν ήταν. Λένε ότι τον πόνο και την δυσκολία τα μοιράζεσαι, γίνονται πιο εύκολα. Αν αυτό είναι όντως έτσι, τότε φέτος εγώ πέρασα την ευκολότερη χρονιά της ζωής μου, απλά γιατί την πέρασα μαζί σας. Ό,τι με απασχολούσε, αυτομάτως μόλις το πόδι μου πατούσε το πρώτο σκαλοπάτι (αλήθεια θυμάται κανείς πόσα είναι σύνολο;) *Χριστουγεννιάτικο παιχνίδι 2015* εξαφανιζόταν. Αμέσως πλημμύριζαν τη μύτη αρώματα από πίτσα, κέικ, κουλουράκια κι ένα σωρό άλλα πράγματα (εκτός από τον έρμο το μουσακά). Γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους ούτε καν μπορούσα να φανταστώ πόσο κοντά θα ‘ρθουμε (αλήθεια, στο βαν ερχόμασταν πολύ κοντά, ειδικά τις Τετάρτες που είχε τόσο κόσμο). Γέλασα μέσα σε χρωματιστές αίθουσες μαζί τους, απογοητευτήκαμε παρέα, κλάψαμε μαζί (κυρίως στη ροδακινή αίθουσα γινόταν αυτό.) Με κάποιους από αυτούς ντύθηκα πράσινο κάτι και προσπαθούσαμε να βάλουμε γκολ  σε ένα τέρμα, αφού πάντα είχαμε νιώσει στο πετσί μας το νόημα των στίχων «η Γη γυρίζει ναι όλο γυρίζει» (εμάς σκεφτόταν άραγε αυτός που το έγραφε;) *Πλατεία χωρίς Σύνορα 2016*. Με άλλους κάτσαμε δίπλα στο τζάκι πίνοντας ζεστή σοκολάτα και προσπαθούσαμε να μαντέψουμε (κυριολεκτικά) τι έχει ο καθένας καρφωμένο στο κεφάλι του (θυμάστε;) Κοντά τους έμαθα τον καφέ «λάτε» και κατάλαβα ότι είναι από τα πιο ιου-δυσεύρετα ροφήματα (γιατί λάτε πίναμε και στο χωριό μας). Πήγα παρέα τους στο ΙΤΕ και έτρεχα σαν ηλίθια πάνω κάτω με έναν κώνο στο χέρι, ιδέα δεν έχω γιατί και φάγαμε και το απόλυτο ξενέρωμα στο τέλος που δεν κάτσαμε στο μπουφέ. Κόψαμε μαζί (Θεέ μου πόσες;) τούρτες άλλες live και άλλες διαδικτυακά. Γιορτάσαμε γενέθλια υπεροχότατα και κάποια άλλα, μ καλά ήταν κι αυτά αλλά δεν είχαν ούτε καπελάκια, ούτε φίου φίου, ούτε τίποτα (μαντέψτε ποια ήταν τα υπεροχότατα). Κοιτώντας πίσω, δεν υπάρχει τίποτα που θα θελα να ξεχάσω. Ήταν άνθρωποι –γελωτοποιοί (το σώζω παρακάτω wait) που άφησαν στην άκρη δικά τους προβλήματα και έγιναν ένα με εμάς. Με εμάς, που διώχναμε χ από τα ημίτονα, που βγάζαμε δικούς μας κανόνες στη Χημεία, που τρώμε τον αγλέουρα στην έκθεση. Με εμάς που φορέσαμε αλεξίσφαιρα σε λαγό και μάθαμε ότι η Άννα με την Ιωάννα έχουν διαφορά μια στροφορμή. Τελικά, αυτή ήταν η.. ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΗ χρονιά της ζωής μου, η πιο γεμάτη. Γεμάτη ανθρώπους, αγάπη και στιγμές. Λένε πως όταν κλείνει ένας κύκλος ανοίγει ένας άλλος μ; Eγώ λέω τον δικό μας κύκλο να μην τον κλείσουμε. Ας πιάσουμε τις άκρες του με ένα μάνταλο κι όποτε θέλουμε αγάπη και ασφάλεια, να γυρνάμε τον κύκλο μας. Ο κύκλος μας είναι η μεγάλη μας οικογένεια. Ο Μιχάλης, η Κατερίνα, η Σοφία, η άλλη Σοφία, ο Γιάννης, η Χαρούλα, η Ελένη, ο Στέργιος, η Αντιγόνη, η Κωστούλα, η Μαρία, η Πελαγία, η Ελεάννα, ο Γιώργος, ο Γιάννης, η Ελευθερία, η άλλη Ελευθερία, η Μαρία, η Αρετή κι εγώ ας είμαστε οι ακτίνες του κύκλου αυτού. 

«Αν όλα τα παιδιά της Γης 

πιάναν γερά τα χέρια..»

 

Θα είμαστε πάντα αρκετά κοντά

Τριανταφύλλη Άννα

Πράξη και Πρόοδος (2015-2016)

08.05.2016